యమకాలంకారము తో పద్యము:
నాలుగుపాదాలలోనూ మొదటి మూడు అక్షరాలు ఆకలి (అర్థ భేదముతో)
ఉ||
ఆకలి యంచు చెప్పదగునా దొర, యాపసి బిడ్డజెప్పునే?
ఆ కలి వర్తనంబెయిది యాపసికందునపాయమున్ విడన్!
ఆ కలికైన శ్రీసతియునా పరమాత్ముని గోరినంతనా
నాకఁ లివన్ విడన్ తరలియా యిరుదొమ్మరివారి గావడే?
4 line - without taking that condition lightly act fast to save them. ఆక - that condition, లివన్ - lightness
ఆదిపూడి రోహిత్ శర్మ🙏🏻🙏🏻
The two poems below portray the stunning prowess of a weaver bird in building a nest and offer praise. I attempted to prove that no matter what meter you choose you can convey the same idea. But the simpler the meter, the more complex it becomes to decorate it with alamkaaraas and to handle the loss of information. The more complex the meter, the more a moderately skilled poet is prone to committing doshas. The more complex the meter, the more utilitarianism is needed in the wordings, structuring and decorating the poem. This is the dance of skilled poetry. Whatever you choose as a meter, the goal is to make the structure as impeccable as the weaver bird's nest and to not use filler words. To waste a letter in the meter is to chisle off an intricately carved mudra of a sculpture of a celestial dancer and make her seem like she wears a glove.
An utpalamala like the lne below is easy to write. But to decorate it with alamkaras is a tough job. The two poems below have alamkaras. But the utpalamala has them refined better.
A simpler ataveladi.
ఆ.వె||
గాలివచ్చెనేని గదులునే? నీగూడు
కొయ్యగూడుగాదు కోటయె! నిను
పోలు సృష్టిలేదు పూజ్యుండవనె ఝాష్వ!
తరువు తరువె నీది? విరుల గుడియె
A moderately complex utpalamala with more than 5 alamkaras. (To be discussed later).
ఉ||
గాలికి క్రుంగునేని గిజిగాడ విశేషము నీదు గూడిటుల్
వ్రాలిన వృక్షశాఖముల ప్రజ్వలమైన భవంతి గాదె యే
పోలిక లేదు నీకునెట పూజ్యుడవైతివి ఝాషువాకు నీ
సాలము సాలమే? బహువిశాల సుమాల సరాల కోవెలౌ!
కృష్ణుని సఖియైన ఒక గోపబాలిక తన కుటుంబీకునకు చేసిన వ్యాఖ్య:
మ||
అనుమానింపకు వానికున్న బలమందాలోచనల్ కూడవా
వనజాక్షుండు సహస్రసీర్షపురుషవ్యాపారలీలార్ణవ
ధ్వనితంబౌ ప్రణవంబు వేణుగతనాదంబున్ ధ్వనించేటి త
త్వనితాంతాభ్యసనంబుజేయు విభుడౌ, ధైర్యంబుగన్ నిల్చెడిన్!
A love song I wrote for fun.
కరిగే మంచులా తొలగిందే నీతో దూరం!
మనసే వెన్నెలై కురిసిందే వెల్లువై!
నిను చూసిన నాలో లోకం లోతుల్లో కలిగెను చిరు వలపె!
పులకింతలు ఆశల రెక్కలతో పరవశమై ఎగిసెనే!
కలలా నిజమై నీ రూపే ,
నాలో సగమై నిలిచెనే!
(కరిగే మంచులా)
కోకిలల కిలకిలలో వినిపించే సవ్వడికాదా
నీ హృదయం నా హృదయాన్నే కోరగా !
కలువల్లో విలవిలలో కనిపించే ఊగిసలాట
అవునంటూ చేసిన అంగీకారమా?
పెదవే మెదిలే హృదయముతో జతులల్లో!
తనువే తొణికే కునులల్లో కదలికతో!
ఈ తీరని ఆశలు తీయ్యగ తాకెను తొందరపడి తీరముతో!
(కరిగే మంచులా)
వెన్నెల్లో మల్లెల్లా కలిసిపోయే వేళా
నక్షత్రం లా దురం కావుగా!
మబ్బుల్లో చంద్రుళ్ళా రహస్యం నీ రూటంతా
నక్షత్రం ఉన్నది నీతో నే కదా!
నిశిలో వెలిగే మెరుపల్లే నీ సొగసు!
కసిగా తదిమే చలిమంతే నీ వయసు!
ఈ తరునం ముగిసే వెగము సంధ్య సమయం తరిమె క్షణము!
My poem about a gopika talking to a family member about Krishna when they are hesitant to stand underneath.
కృష్ణుని సఖియైన ఒక గోపబాలిక తన కుటుంబీకునకు చేసిన వ్యాఖ్య:
మ||
అనుమానింపకు వానికున్న బలమందాలోచనల్ కూడవా
వనజాక్షుండు సహస్రసీర్షపురుషవ్యాపారలీలార్ణవ
ధ్వనితంబౌ ప్రణవంబు వేణుగతనాదంబున్ ధ్వనించేటి త
త్వనితాంతాభ్యసనంబుజేయు విభుడౌ, ధైర్యంబుగన్ నిల్చెడిన్!
ఈ పద్యం నాకు కృష్ణుడిచ్చినట్టే భావిస్తాను.
ఆదిపూడి రోహిత్🙏🏻🙏🏻🙏🏻
